ငါ့ညီတို့ရေ... တချို့လူတွေ ဘဝမှာ ဘယ်လိုမှ မတိုးတက်နိုင်ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာ တန့်နေရတာဟာ... ဘဝကပေးတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မရှိလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တာဝန်မယူရဲလို့ ဖြစ်တာပါ။ ဘဝမှာ အဆင်မပြေမှုတစ်ခုခု ကြုံလာရတိုင်း “မိဘမကောင်းလို့”၊ “ခေတ်မကောင်းလို့”၊ “ကံမကောင်းလို့” ဆိုပြီး အဆင်သင့်ရှိတဲ့ ဆင်ခြေတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေရတုန်းလား။ အစ်ကိုကြီး သတိပေးပါရစေ... အဲဒီဆင်ခြေတွေဟာ လက်ရှိခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကို ခဏတာ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ညီတို့ရဲ့ ဘဝကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ငါ့ညီတို့ရေ... အချိန်တွေသာ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားတယ်၊ ဘဝကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာတင် လည်ပတ်နေလို့ “ငါ့မှာ ကံဇာတာ မပါလာဘူးထင်ပါရဲ့” ဆိုပြီး ကံကြမ္မာကိုပဲ ပုံချပြီး ထိုင်စောင့်နေမိသလား။ "လက်တွေ့ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းမှ မလှမ်းဘဲ ထိုင်ဆုတောင်းနေခြင်းဟာ... အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စက္ကူခေါက်လှေကို စီးပြီး သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။" ⚓🪙 "ငါ့မှာ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ တံခါးလာမခေါက်သေးလို့ပါ" ဆိုပြီး နေ့စဉ် ဖုန်းပွတ်၊ ဗေဒင်မေးရင်းနဲ့ပဲ အချိန်တွေကို အလိုလိုက် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရင်တော့... နေရာဟောင်းမှာတင် စိတ်ဓာတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... အောင်မြင်မှုနဲ့ ငွေကြေးတွေနောက်ကို နေ့မနား ညမနား တောက်လျှောက် ဒုန်းစိုင်းလိုက်နေရင်း... "ငါအခု ဘယ်သူ့အတွက်၊ ဘာအတွက် ဒီလောက်အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားနေတာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်ဖူးပါသလား။ သတိထားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... မင်းရဲ့ အဖိုးတန်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရစရာမရှိအောင် ယိုင်နဲ့ ပျက်စီးနေတာကို သတိထားမိရဲ့လား။ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ဖို့ ငွေရှာနေရင်း... အဲဒီငွေတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝယ်လို့မရတဲ့ "လက်ရှိကျန်းမာရေး" ကို ရင်းနှီးပစ်နေတာပါပဲ။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဒေါသဖြစ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ကြုံလာရတဲ့အခါ “ငါ စိတ်တိုလို့ ပြောလိုက်မိတာပါ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုတည်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတွေကို စည်းလွတ်ဝါးလွတ် လွှတ်ထုတ်ပစ်မိနေတုန်းလား။ သတိထားပါ ညီလေး... စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ပဲ ကြာလိုက်တဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ စကားတစ်ခွန်းဟာ ညီတို့နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို ပြာကျသွားစေနိုင်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ အချိန်မတိုင်ခင် အရာရာကို အတင်းအဓမ္မ လိုချင်စောပြင်းနေမိဖူးပါသလား။ အရွယ်မတိုင်ခင်မှာ တာဝန်ကြီးတွေကို ဇွတ်ထမ်းချင်တာ၊ အခြေခံမခိုင်မာသေးဘဲ အောင်မြင်မှုကို အမြန်လိုချင်တာ... ဒီအရာတွေဟာ တိုးတက်ပြောင်းလဲချင်တဲ့ စိတ်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတာ မှန်ပေမယ့်... တစ်ခါတလေမှာတော့ အဆမတန် စိတ်လောကြီးခြင်း (Impatience) ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ တစ်ခါတလေ နေ့တိုင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစား အားထုတ်နေပေမဲ့ ဘာရလဒ်မှ ထင်ထင်ရှားရှား မမြင်ရသေးတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မျိုးမှာ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ “ငါ ကြိုးစားနေတာ လမ်းကြောင်းမှန်ရဲ့လား”၊ “ဘာလို့ သူများတွေ ဒိုင်းကနဲ ရှေ့ရောက်နေပြီး ငါက ဒီလောက် နှေးကွေးနေရတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ ပေါ်လာတတ်တာ ဓမ္မတာပါ။ ဒီလို စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေက ဘဝကို Upgrade လုပ်ပြီး တိုးတက်ချင်တဲ့ လူငယ်တိုင်း ဖြတ်သန်းရမယ့် စိန်ခေါ်မှု အဆင့်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... အလုပ်ထဲမှာဖြစ်ဖြစ်၊ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်လုံးဝနားမလည်တဲ့ အချက်ကို ကြုံလာရတဲ့အခါ "မေးလိုက်ရင် ငါ့ကို လူပြိန်းလို့ ထင်မလား" ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံအရှက်စိတ်ကြောင့် သိသလိုလိုနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့မိတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ။ ၅ မိနစ်စာ အရှက်မကွဲချင်လို့ ဟန်ဆောင်လိုက်တဲ့ အတ္တ (Ego) ဟာ... ညီတို့ဆီက ဘဝတစ်သက်တာ အဆင့်မြင့်တိုးတက်မယ့် အခွင့်အရေးကြီးတွေကို မသိမသာ လုယူဖျက်ဆီးသွားတတ်ပါတယ်။

ချစ်ညီတို့ရေ... တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ တိုးတက်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ တစ်နေရာတည်းမှာတင် တန့်နေရတာလဲ သိလား။ တခါတရံ ပြဿနာက ညီတို့ရဲ့ အရည်အချင်း မရှိလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ အနားမှာ နေ့စဉ် ထိတွေ့နေရတဲ့ လူတွေကြောင့် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ နေ့တိုင်း ညည်းတွားတာ၊ ဆင်ခြေရှာတာ၊ အဆိုးမြင်တာတွေနဲ့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဝန်းကျင်ကို ဖြည့်ထားရင်... အစမှာတော့ “ငါ မထိခိုက်ဘူး၊ ငါ့စိတ်ငါနိုင်တယ်” လို့ ထင်မိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်... အချိန်ကြာလာရင် အဲဒီအဆိုးမြင်အရောင်တွေက ကိုယ့်စိတ်ထဲကိုပါ မသိမသာ စွဲထင်လာတတ်တာ အရှိတရားပါပဲ။

ငါ့ညီတို့ရေ... ဘဝမှာ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရောက်မသွားသေးတာဟာ... တကယ်ပဲ ကံတရားက မျက်နှာသာ မပေးလို့လား? ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေးတစ်ခု တံခါးလာခေါက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ညီတို့ဘက်က အဆင်သင့် မဖြစ်သေးတာကြောင့်လားဆိုတာ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖူးပါသလား။ အမြော်အမြင်မရှိတဲ့သူတွေက အခွင့်အလမ်းပေါ်လာမှ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးလေ့ရှိကြပြီး... ပညာရှိသူတွေကတော့ အမှောင်ထုထဲမှာတင် ရလဒ်ကို ကြိုတင်ဖန်တီးထားတတ်ကြပါတယ်။

ငါ့ညီတို့ရေ... "စည်းကမ်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတ္တာထဲ ပိတ်လှောင်ထားရသလို၊ သံခြေကျင်း ခတ်ခံထားရသလိုမျိုး အချုပ်အနှောင်ကြီးလို့ ခံစားနေရတုန်းလား? တကယ်တော့ အမှန်တရားက အဲဒီအမြင်ရဲ့ လုံးဝပြောင်းပြန်ပါပဲ။ စည်းကမ်းမရှိဘဲ စိတ်အလိုလိုက်ခြင်းကသာ... သင့်ကို အကျင့်ဆိုးတွေရဲ့ "ကျွန်" ဖြစ်အောင် မသိမသာနဲ့ အပိုင်ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။